postępowanie mające na celu zaspokojenie wymagalnego roszczenia wierzyciela, nie uregulowanego przez dłużnika dobrowolnie. Podstawą do rozpoczęcia egzekucji jest tytuł egzekucyjny – prawomocny wyrok lub nakaz zapłaty opatrzony klauzulą wykonalności.

dowód przeprowadzonej transakcji kupna-sprzedaży, wystawiony przez dostawcę. Jest podstawą do dochodzenia swoich roszczeń finansowych wobec kupującego.

zabezpieczenie nieruchomością wierzytelności pieniężnych. Na jej mocy wierzyciel może dochodzić zaspokojenia swoich roszczeń w przypadku nie regulowania należności przez dłużnika.

sądowy akt potwierdzający na wniosek wierzyciela, rzadziej z urzędu, że wyrok lub nakaz zapłaty uprawnia do egzekucji. Klauzula wykonalności umożliwia podjęcie działań komorniczych.

funkcjonariusz publiczny ściągający od dłużników wymagalne wierzytelności na podstawie prawomocnych orzeczeń i pod kontrolą sądu.

umorzenie długu w przypadku, gdy obie strony mają wobec siebie wymagalne wierzytelności. Poziom zadłużenia umarzany jest do wysokości wierzytelności mniejszej.

wydawany przez sąd na posiedzeniu niejawnym, na podstawie otrzymanego od powoda pozwu i dokumentów dotyczących dochodzenia roszczenia pieniężnych. Wydawany jest w postępowaniu upominawczym (umożliwiającym odrzucenie go przez pozwanego) oraz nakazowym.

uprawnienie jednostki fizycznej lub prawnej do otrzymania środków pieniężnych od kontrahenta. Podstawą zaistnienia należności są faktury i rachunki za wykonane usługi lub przekazane towary.

sytuacja, w której sytuacja majątkowa dłużnika uniemożliwia wykonanie wymagalnych zobowiązań pieniężnych. W przypadku, gdy dłużnikiem jest osoba prawna niewypłacalność rozumiana jest jako przekroczenie zobowiązaniami wartości całego majątku, nawet w przypadku, gdy są na bieżąco regulowane.

umowa cywilnoprawna, na mocy której poręczyciel zobowiązuje się do uregulowania wierzytelności w przypadku nie dopełnienia tego obowiązku przez dłużnika.

pismo wszczynające sądowy proces cywilnoprawny. W składanym pozwie powód przedstawia swoje żądania wobec pozwanego oraz podstawy ich powstania.

zwolnienie dłużnika z obowiązku uregulowania zobowiązań przez osobę trzecią. Podstawą jest zawarcie odpowiedniej umowy między wierzycielem a osobą trzecią (firmą zewnętrzną) za zgodą dłużnika lub umowy między dłużnikiem a osobą trzecią za zgodą wierzyciela.

zdolność przedsiębiorstwa do regulowania na bieżąco krótkoterminowych zobowiązań

zmiana struktury zadłużenia (przeważnie przeterminowanego), najczęściej w zakresie zmiany stóp procentowych, okresu i sposobu spłaty, dokonywana za zgodą wierzycieli.

porozumienie zawarte między wierzycielem a dłużnikiem na drodze polubownej, pozasądowej. Określa warunki spełnienia przez dłużnika roszczeń finansowych wierzyciela.

przeciwieństwo długu. Uprawnienie wierzyciela do dochodzenia należnych mu na podstawie zawartej z dłużnikiem umowy świadczeń.

dochodzenie roszczeń wierzycieli wobec dłużników zgodnie z obowiązującym prawem. Windykacja może odbywać się na drodze polubownej, sądowej, komorniczej i pokomorniczej oraz karnej.

zasadność obowiązku spłaty wierzytelności. Wierzyciel ma prawo żądać zaspokojenia przysługującej mu należności, np. na podstawie ustalonego terminu zapłaty.

decyzja sądu rozstrzygająca zasadność żądań powoda wobec pozwanego.

bankowy dokument rozliczeniowy. Na podstawie żądania wypełnionego przez wierzyciela oraz dołączonych dokumentów świadczących o zasadności roszczenia transakcje rozliczane są między bankami wierzyciela i dłużnika.

zakup pakietów wymagalnych wierzytelności przez firmy windykacyjne od podmiotów zewnętrznych, zarządzanie nimi na własne ryzyko i windykacja na własny rachunek.

zapobieganie powstawaniu wierzytelności przeterminowanych oraz minimalizacja strat wynikających z kredytowania kontrahentów.